Reklamy
Witaj
W połowie IX w. ziemia miechowska była częścią państwa plemiennego Wiślan, a z końcem pierwszego tysiąclecia podporządkowała się książętom piastowskim, stając się częścią państwa polskiego.
Właścicielem terenów, na których leżał Miechów (wówczas malutka osada), był Jaksa herbu Gryf, książę pomorski spowinowacony z największymi rodami polskimi. Kiedy w 1073 r. Ziemię Świętą zdobyli Turcy i zaczęli rozprawiać się z chrześcijanami, całkowicie uniemożliwiając pielgrzymki pątnicze, wyruszyła I wyprawa krzyżowa w 1096 r., która dotarła do Jerozolimy w 1099 r. Celem wyprawy było przywrócenie możliwości pielgrzymowania do Ziemi Świętej. W połowie XII w. ruszyła II wyprawa krzyżowa, w której wraz z Henrykiem Sandomierskim, synem Bolesława Krzywoustego, wziął udział Jaxa (Jaksa) herbu Gryf. Z tej wyprawy Jaxa sprowadza w 1163 r. zakonników z Zakonu Kanoników Stróżów Grobu Chrystusowego, zwanych później w Polsce "bożogrobcami" lub "miechowitami", którzy przywieźli ze sobą ziemię z Ziemi Świętej. Kiedy następnie Turcy na kilkaset lat wyparli chrześcijan z Ziemi Świętej, Miechów ze swoją dokładną repliką Grobu Pańskiego stał się celem pielgrzymek całej chrześcijańskiej Europy. Kościół w Miechowie, jako drugi na świecie, ma tytuł Bazyliki Mniejszej Grobu Bożego. Właściwym początkiem miasta Miechowa stało się sprowadzenie tu w 1163 roku zakonników – Stróżów Grobu Bożego zwanych bożogrobcami. Jaksa nadał im oprócz Miechowa wsie: Wielkozagórze i Komorów.